سالن های سینمای تهران

[bizboy]

مجموعه سینمایی پارک ملت با بیش از 90 درصد پیشرفت، در مراحل تجهیز نهایی قرار داد اين مجموعه تا پایان خرداد ماه افتتاح مي‌شود.

اکبر تشکری‌نیا، مدیر عامل شرکت توسعه فضاهای شهرداری تهران گفت: عملیات ساختمانی این مجموعه به پایان رسیده است و هم اکنون در مرحله تجهیز نهایی قرار دارد.

وی از طراحی پارکینگ مجموعه پارک ملت خبر داد و افزود: طراحی و برنامه‌ریزی برای ساخت پارکینگ طبقاتی این مجموعه انجام شده است که از طریق احداث یک زیر گذر، پارکینگ مجموعه به محل ساختمان مرتبط می‌شود.

به گفته تشکری‌نیا، ساخت این مجموعه که از نظر کیفیت مواد و ابزار به کار رفته‌، در بالاترین سطح استاندارد روز دنیا قرار دارد، به طور جدی از اسفند ماه سال 84 آغاز شده است و تا پایان خرداد ماه امسال به بهره برداری می رسد .

وی با بیان ویژ گی‌های این مجموعه سینمایی گفت: این مجتمع علمی، فرهنگی، در زمینی به وسعت شش هزار متر مربع در پارک ملت قرار دارد و با 15 هزار متر مربع زیربنا، به صورت قوسی شکل بنا شده است.

تشکری نیا افزود: ارتفاع کل این مجموعه 40 متر و ارتفاع ساختمان 20 متر است که کاملا به سطح شهر مسلط است و به دلیل نمای کاملا شیشه‌ای، می‌توان آن را یکی از زیباترین مجتمع های فرهنگی، علمی کشور دانست. [ساختمان‌های با بیش از 40% نمای شیشه‌ای جريمه مي‌شوند]

مدیر عامل شرکت توسعه فضاهای فرهنگی شهرداری تهران با بیان اینکه این مجتمع بر اساس آخرین تکنولوژی روز دنیا در حال ساخت است اظهار کرد: این مجتمع علاوه بر فضاهای جنبی و تاسیساتی، چهار سالن سینما دارد که به صورت قرینه، دو سالن در بالای مجموعه و دو سالن در زیر زمین قرارگرفته و هرکدام با سالن‌های انتظار جداگانه، قابلیت پخش فیلم‌های مختلف را برای بازدید 300 نفر تماشاگر دارد.

[bizboy]

گذشت آن روزگاري كه نبض سينما در لاله‌زار مي‌تپيد. امروز اگر گذرتان به اين خيابان قديمي بيفتد، در ميان انبوهي از مغازه‌هايي كه سيم و كابل و لوستر مي‌فروشند، سينماهاي تعطيل شده‌اي مي‌بينيد كه مدت‌هاست در آنها فيلمي به نمايش درنمي‌آيد.

معدود سالن‌هاي همچنان فعال لاله‌زار هم يك به يك تعطيل مي‌شوند. آخرينش هم سينما رودكي بود كه هفته گذشته تعطيل شد تا تعداد سالن‌هاي فعال لاله‌زار تنها 2 سينما باشد.

با تعطيل شدن سينما رودكي (متروپل سابق) تعداد سينماهاي فعال خيابان لاله‌زار به 2 سالن رسيد؛ خياباني كه روزگاري مهم‌ترين محل تفريحي مردم تهران بود و حالا سال‌هاست كه بورس لوستر و لوازم برقي است.

با شنيدن خبر تعطيلي هركدام از سينماهاي لاله‌زار، خيلي از كساني كه بالاي 40 سال سن دارند، اندوهگين‌ مي‌شوند. اين حس نوستالژيك، در اين سال‌ها بارها و بارها با انتشار خبر بسته شدن سينماهاي لاله‌زار تكرار شده است. يك منتقد قديمي به‌تازگي نوشته بود كه دلش نمي‌خواهد ديگر از لاله‌زار رد شود و چشمش به سينماهاي تعطيل شده آن بيفتد.

در ويران شدن اين مكان، بيش از هر چيز تغيير بافت جغرافيايي شهر تهران نقش داشته است. سينماهاي لاله‌زار سال‌ها بود كه جز باري نوستالژيك، حرفي براي گفتن نداشتند. تنها سينمايي كه در همه اين سال‌ها، به‌يمن علاقه و عشق صاحبش زنده و پابرجا بود، كريستال بود كه آن هم درنهايت تعطيل شد.

سينماداري مدت‌هاست كه در لاله‌زار فاقد توجيه اقتصادي است. اينكه صندلي‌هاي سالن‌ها وضع نامطلوبي داشتند و كيفيت صدا و تصوير به‌شدت زير استاندارد بود، دليل بي‌رونقي لاله‌زار نبود. مجهزترين سالن سينما هم درميان انبوه سيم و كابل و لوستر، نمي‌توانست مخاطبي را جلب كند.

لاله‌زار به‌تدريج و در طول ساليان، از يك مركز تفريحي به مركز تجاري تبديل شد. از همان دهه 50 هم كه ترافيك تهران شدت گرفت و رفت و آمد به آن خيابان سخت شد، ريزش تماشاگران سينماهاي لاله‌زار هم شروع شد.

مشكل سينماهاي لاله‌زار، درواقع مشكل بسياري از سينماهاي پايتخت است.سالن‌هايي كه سال‌ها پيش و براساس مقتضيات زمان خودشان ساخته شده‌اند. مثلا در خيابان جمهوري، سينماهاي زيادي وجود دارد كه گرچه وضعيت‌شان به‌اندازه لاله‌زار اسفناك نيست، ولي نسبت به دو، سه دهه گذشته، به‌شدت با ريزش تماشاگر مواجه بوده‌اند.

به اين دليل ساده‌ كه ديگر كسي براي فيلم ديدن، به اين خيابان شلوغ و واقع در محدوده طرح ترافيك نمي‌رود و اگر اجازه تغيير كاربري به صاحبان سينما داده شود، اين سالن‌ها خيلي زود تبديل به پاساژهاي تجاري مي‌شوند.

تعداد سالن‌هاي سينماي فعال تهران، نسبت به جمعيتي كه در آن زندگي مي‌كند و همچنين گستردگي جغرافيايي اين كلانشهر، از استانداردهاي مطلوب، فرسنگ‌ها فاصله دارد. منتها همين سالن‌هاي محدود هم اغلبشان در نقاطي نامناسب واقع شده‌اند. درواقع شاهد تجمع تعداد زيادي از سالن‌ها در نقاط مركزي شهر هستيم با بالاترين حجم شلوغي و ترافيك. و از سوي ديگر در بسياري از نقاط شهر تعداد سالن‌ها اندكند. اصلا در برخي از مناطق، سينمايي به‌چشم نمي‌خورد.

در سال‌هاي اخير شاهد كوشش‌هايي براي ساخت سالن‌هاي سينما بوده‌ايم؛ سالن‌هايي مجهز و استاندارد كه هركدام از آنها در نقاط جغرافيايي مناسب واقع شده‌اند و الان جزء سالن‌هاي پرمخاطب تهران هستند و درعوض مي‌توان از سالن‌ها و مجموعه‌هاي فرهنگي ياد كرد كه با وجود هزينه‌هاي فراوان صورت گرفته، به‌دليل واقع شدن در يك بافت جغرافيايي نامناسب، به هيچ توفيقي دست نيافته‌اند.

مي‌شود به يكي از سالن‌هاي مجهز و خوب اشاره كرد كه سال گذشته در برخي از روزها تنها ميزبان حدود 20‌تماشاگر بود و در كنارش مي‌توان به سينماهايي اشاره كرد كه هر صاحب فيلمي آرزو دارد فيلمش در آن اكران شود. خبر بسته شدن يكي از آخرين سالن‌هاي لاله‌زار را كنار استقبال فوق‌العاده از بازگشايي سينما آزادي كه بگذاريم، خيلي از چيزها مشخص مي‌شود.

سينماهاي لاله‌زار و سينما آزادي يك صفت مشترك دارند و آن ايجاد حس نوستالژي در ميان دوستداران سينماست.

با اين تفاوت كه لاله‌زار و سينماهاي خاطره‌انگيزش سال‌هاست كه فقط در ذهن دوستدارانش زنده مانده و نشانه‌اي است از روزگاري سپري شده. ولي باز شدن سينما آزادي، خيلي‌ها را براي تجديد خاطرات قديمي دوباره به اين سينما كشانده است؛ حتي اگر ميزان استقبال از مجهزترين سينماهاي امروز پايتخت، هنوز قابل مقايسه با لاله‌زار در روزهاي اوجش نباشد. عكس معروفي وجود دارد از نمايش «چهارراه حوادث» خاچيكيان در يكي از سينماهاي لاله‌زار در دهه 30. جمعيت چنان در مقابل سينما ازدحام كرده كه خيابان كاملا بسته شده است.

با تغيير زمانه، عوض شدن نسل‌ها، انگيزه‌ها و طرز تلقي از زندگي و همچنين تحولات شهر تهران كه مختصاتش نسبت به دهه‌هاي گذشته 180 درجه تغيير كرده، سينماهاي لاله‌زار هم مثل خيلي از چيزهاي ديگر اهميتشان را از دست داده و به خاموشي و فراموشي سپرده شده‌اند. همه كساني كه از تعطيل شدن سينماهاي لاله‌زار، انگشت حسرت به دهان گرفته‌اند، خوب مي‌دانند كه امروز تا چه حد نيازمند سالن‌هاي مدرن و مجهز در نقاط مناسب شهر هستيم.

اينكه يكي از مشكلات جدي سينما، كمبود سالن‌هاي استاندارد است و اگر تمام سالن‌هاي تعطيل‌شده لاله‌زار هم بازگشايي شوند، گره‌اي از اين ماجرا گشوده نمي‌شود.

در حال حاضر برخي از فيلم‌ها در 22 سالن سينما اكران مي‌شوند ولي از اين تعداد، سينماهايي كه مردم از آنها استقبال مي‌كنند، كمتر از انگشتان يك دست است. اين نشان مي‌دهد كه تا چه حد به سالن‌هاي مناسب و مجهز نيازمنديم؛ سالن‌هايي كه بتوانند اين جاذبه را در مردم ايجاد كنند كه براي تماشاي فيلم، وقت و هزينه صرف كنند. در حال حاضر تعداد محدودي از سالن‌هاي سينما در پايتخت اين كار را مي‌كنند و به انتظار مخاطب پاسخ مثبت مي‌دهند.

تهران در مناطق شمالي و غرب نيازمند سالن‌هاي سينماي مطلوب است و با افزايش سينماها در اين نقاط، قطعا شاهد رشد چشمگير سينماروها خواهيم بود. وقتي فيلم‌ها در فاصله كوتاهي وارد شبكه نمايش خانگي مي‌شوند و هنگامي كه رقيبان سينما تا اين اندازه گسترده و پرقدرت هستند، سالني كه تماشاي فيلم در آن براي تماشاگر خاطره‌اي خوش به‌جا بگذارد، اهميتي مضاعف مي‌يابد.

در چنين شرايطي انتظار اينكه سينماهاي متروكه شهر - (كه سال‌هاست بود و نبودشان ديگر تفاوتي نمي‌كند) - حفظ شوند، شايد توقع بيجايي باشد. منتها قطعا مي‌شد كاري كرد؛ خياباني كه روزگاري زينت شهر تهران بود حالا با سينماهاي ويرانه و تعطيل شده و در محاصره سيم و كابل، چشم‌ها را اينچنين آزار ندهد. لاله‌زار و سينماهايش بخشي از خاطرات جمعي سينمادوستان و قسمت قابل‌توجهي از تاريخ سينماي ايران است. هيچ‌جاي دنيا با جايي كه بخش مهمي از سينما و هنرشان در گذشته در آنجا رقم خورده، چنين بي‌اعتنايي نمي‌كنند.

[bizboy]

روابط عمومي معاونت امور سينمايي و سمعي و بصري وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي ديروز به نقل از مشاور اجرايي اين معاونت نوشت:

«رشد 29/10 برابري بودجه عمراني سينما در سال 87 حاصل تلاش‌هاي صورت گرفته وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي در سال‌هاي 85 و 86 و موافقت معاونت برنامه‌ريزي و نظارت راهبردي رياست‌جمهوري و پيشنهاد آن در لايحه بودجه سال 1387 است كه به تصويب مجلس محترم شوراي اسلامي رسيده و از 38 ميليارد و 679 ميليون ريال در سال‌هاي گذشته به 375 ميليارد و 679 ميليون ريال در سال‌جاري رسيد است.»

علاوه بر اين‌حيدري خليلي ، مثل همه مديران، باز هم آمار و ارقام بيشتري را ارائه مي‌كند و طرح‌هاي عمراني را نام مي‌برد. اما باز هم آنچه مي‌ماند، فعاليت‌هاي نرم‌افزاري است؛ اين سالن‌ها را چه كسي، چه فيلمي و چطور پر مي‌كند؟ پرسشي كه فعلا تنها در افزايش بودجه خلاصه شده است.

معاون برنامه ريزي و تحول اداري وزير ارشاد با اشاره به رشد دو درصدي سهم بخش فرهنگ در بودجه كل كشور از سال 84 تاكنون ديروز به مهر گفت: سهم بخش فرهنگ در بودجه عمومي كل كشور در سال 84 نزديك به 5/2 درصد بود كه اين سهم در سال‌جاري به حدود 5/4 درصد رسيده است ولي به‌نظر مي‌رسد كه ما بايد به يك سهم 10 درصدي برسيم و قدم اصلي ما هم در مجموعه معاونت برنامه ريزي وزارت ارشاد تحقق اين سهم 10 درصدي است.

هرچند افزايش بخش فرهنگ در بودجه، اثرات مطلوبي بر سينما نيز خواهد داشت، اما هنوز هم سياست روشني از سوي كليت وزارت ارشاد، براي حل بنيادين فاصله روزافزون مردم از فيلم‌هاي ايراني ديده نمي‌شود.

مجيد يارمند مي‌گويد: در حال حاضر مردم تقريبا 5/1 برابر دولت در بخش فرهنگ از جيبشان خرج مي‌كنند؛ يعني اگر دولت براي سرانه هر ايراني 20 تومان خرج مي‌كند، خود مردم 30 تومان خرج مي‌كنند و اين با توجه به ظرفيتي كه در بخش فرهنگي كشور ما وجود دارد، يك امر طبيعي است ولي ما هم به‌عنوان دولت بايد سهم خودمان را متعادل كنيم و اين آيا درست در جهت خلاف فرايند خصوصي‌سازي نيست؟